Ginekologia

Nadżerka jest chorobą bardzo często dotykającą kobiety w wieku dojrzałym, powodująca znaczne szkody w funkcjonowaniu ich narządów rodnych.

Nadżerka została odkryta już w XIX wieku, wtedy też otrzymała swoją nazwę. Od połowy XX wieku w medycynie używa się również słowa erytroplakia do określenia właściwie wszystkich zmian w budowie szyjki macicy, w tym również i nadżerki. Choroba ta zazwyczaj wykrywana jest dość przypadkowo, w czasie rutynowych badań ginekologicznych. Przyczyną tego jest to, że nadżerka zwykle przez długi czas nie ujawnia się za pomocą jakichkolwiek odczuwalnych objaw. Czasami może wystąpić nieprzyjemna wydzielina z pochwy oraz bóle brzucha. Dzisiejsza medycyna zna trzy podstawowe rodzaje nadżerek:

• Nadżerka prawdziwa – choroba ta zgodna jest w 100% z medyczną definicją nadżerki, jest to zatem ubytek nabłonka w szyjce macicy. Nie występuje ona zbyt często, jedynie w ok. 10% przypadków wykrycia jakichkolwiek zmian w budowie macicy. Istnieją różne przyczyny jej powstawania, jak np. urazy mechaniczne czy stany zapalne. Często organizm sam uzupełnia ubytek w nabłonku przez co leczenie może być zbędne.
• Nadżerka rzekoma – jak już zostało powiedziane, nadżerka często może być mylona z innymi mozliwymi zmianami w budowie macicy, zwanymi erytroplakiami. W takiej właśnie sytuacji mówimy o nadżerce rzekomej. Prawdziwa erytroplakia polega nie na występowaniu ubytków w nabłonku macicy, a zastępowaniu go innym rodzajem, co uniemożliwia normalne funkcjonowanie tego organu. Zwykle występuje ona u dojrzałych kobiet, na co spory wpływ mają przebyte wcześniej porody lub też zakażenia występujące w pochwie i szyjce macicy.
• Nadżerka w stanach przednowotworowych – jak sama nazwa wskazuje, nadżerka ta występuje jako bezpośredni znak wystapienia stanu nowotworowego w macicy. Oczywiście, powinna być to bardzo niepokojąca oznaka.

Wśród lekarzy panują dość podzielone poglądy na temat tego, czy nadżerkę powinno się wogóle leczyć. Oczywiście, w niektórych, szczególnie zaawansowanych i rozwiniętych przypadkach leczenie jest konieczne, czasami jednak poddają mu się kobiety, które kompletnie tego nie potrzebują, rozpoczynając je natychmiast po wykryciu choroby. Często okazuje się, że konieczna jest jedynie stała obserwacja lekarska, zaś organizm sam uzupełnia ubytki w nabłonku. Nieco bardziej leczenia wymaga erytroplakia, czyli nadżerka urojona. W jej przypadku przede wszystkim zwalcza się stan zapalny, który występuje wraz z pojawieniem się choroby, po czym stosuje się rozmaite zabiegi, takie jak krioteriapia czy też laseroteriapia.

Wykrycia nadżerki nie można w żaden sposób lekceważyć, między innymi z powodu możliwości wystąpienia nowotworu który często pojawia się razem z nią. Po wykryciu tej choroby zwykle powinno wykonać się tzw. cytologię, czyli badanie polegające na pobraniu komórek pacjentki i stwierdzeniu na ich podstawie, czy istnieje możliwość wystąpienia raka macicy. Dalszy etap leczenia zakłada zabieg chirurgiczny, w czasie którego lekarz usuwa uszkodzone tkanki.

Samoistnemu gojeniu się nadżerki często towarzyszy powstawanie tzw. torbieli Nabotha. Tworzy je śluz uwięziony w gruczołach które go produkuje, gdy zostają one zamknięte przed odradzający się nabłonek.

Proces gojenia się nadżerki jest bardzo skomplikowany i złożony. Wyróżnia się kilka jego okresów, które mogą być również uważane za różne rodzaje nadżerki. Są to:

• Nadżerka prosta – dolegliwość w bardzo wczesnym stadium rozwoju, charakteryzuje się gładką powierzchnią.
• Nadżerka brodawkowata – nieco bardziej rozwinięta forma, jej powierzchnia zmienia się w brodawkowatą
• Nadżerka krwawiąca – nadżerka charakteryzująca się silnym krawieniem przy dotyku
• Nadżerka gruczołowa – w miejscu ubytku pojawiają się liczne gruczoły, które z kolei powodują wydzielanie się nieprzyjemnego śluzu
• Nadżerka w stanie gojenia – jak sama nazwa wskazuje, ubytek który stopniowo zaczął się goić. Proces ten można rozpoznać po nieco bledszej barwie.
• Nadżerka częściowo wygojona – rozpoznać ją można po licznych torbielach Nabotha, ubytek będący praktycznie całkowicie zagojony.
• Nadżerka wygojona – Całkowicie zagojony ubytek, który został zastąpiony nowym nabłonkiem. Bardzo często w miejscu tym przez pewien czas pozostają jeszcze torbiele Nabotha.